Saya memahami belajar sebagai sebuah cara hidup—sebuah ziarah yang tidak pernah benar-benar selesai. Setiap musim membawa pelajaran baru; setiap perjumpaan, kegagalan, dan pengharapan membentuk saya kembali. Bagi saya, belajar bukan sekadar mengumpulkan pengetahuan, melainkan perlahan-lahan dibentuk menjadi manusia yang lebih peka, lebih setia, dan lebih bertanggung jawab di hadapan Tuhan dan sesama.

Perjalanan itu membawa saya menekuni teologi secara formal hingga jenjang doktoral. Namun, jauh sebelum ruang-ruang akademik, pelajaran pertama saya justru lahir dari tanah kecil tempat saya bertumbuh—sebuah kota sederhana di Karawang, Jawa Barat—dari keluarga, gereja, dan kehidupan sehari-hari yang mengajarkan arti iman yang membumi. Di Jakarta, ketika menempuh studi teologi, saya berjumpa dengan pasangan hidup—anugerah Tuhan yang menjadi sahabat seperjalanan, tempat berbagi panggilan, doa, dan ketekunan.

Bersama istri dan dua anak kami, hidup terasa seperti anyaman pahit dan manis: kerja dan istirahat, kehilangan dan sukacita, tanya dan syukur. Dalam ritme keluarga itulah saya belajar bahwa teologi bukan pertama-tama lahir dari buku, melainkan dari meja makan, percakapan keluarga, perjumpaan demi perjumpaan, air mata, dan tawa.

Kini kami tinggal di Belanda, di sebuah tempat yang dahulu tak pernah kami bayangkan akan menjadi rumah. Di tanah yang asing ini, saya kembali belajar berjalan—mendengarkan bahasa baru, cuaca baru, dan cara hidup yang berbeda—seraya tetap mencari jejak kehadiran Tuhan di setiap langkah. Dari sanalah tulisan-tulisan di blog ini tumbuh: sebagai catatan kecil dari perjalanan iman yang terus belajar berpijak.

____________________

Over mij

Ik ben gaan begrijpen dat leren geen fase is die ooit afgerond wordt, maar een manier van leven—een pelgrimage die doorgaat zolang we ademen. Elk seizoen brengt zijn eigen lessen. Ontmoetingen, vreugde, teleurstellingen en hoop vormen mij steeds opnieuw. Leren betekent voor mij niet alleen kennis verzamelen, maar langzaam groeien tot een mens die aandachtiger, trouwer en verantwoordelijker leeft voor God en voor anderen.

Die weg bracht mij ertoe theologie formeel te studeren, tot en met het doctoraat. Toch begon mijn eerste leerschool niet in collegezalen, maar op de grond waar ik opgroeide: een kleine stad in Karawang, West-Java, Indonesië. Daar leerden familie, kerk en het gewone dagelijkse leven mij wat een geloof met beide voeten op de aarde betekent. Tijdens mijn theologiestudie in Jakarta ontmoette ik mijn levenspartner—een geschenk van God, een reisgenoot met wie ik roeping, gebed en volharding deel.

Samen met mijn vrouw en onze twee kinderen is het leven een weefsel van bitter en zoet geworden: werken en rusten, verlies en vreugde, vragen en dankbaarheid. In het ritme van het gezin heb ik geleerd dat theologie niet eerst uit boeken groeit, maar aan de eettafel, in avondgesprekken, in tranen en in gelach.

Nu wonen wij in Nederland, op een plek waarvan we vroeger nooit hadden gedacht dat die ons thuis zou worden. In deze nieuwe omgeving leer ik opnieuw lopen—nieuwe talen horen, ander weer voelen, andere gewoontes begrijpen—terwijl ik blijf zoeken naar de sporen van Gods aanwezigheid in het alledaagse. Vanuit die weg ontstaan de teksten op deze blog: kleine notities van een geloof dat blijft leren, stap voor stap, met beide voeten op de grond.